Waar ik vooral door werd geraakt en troost uit heb gehaald, is dat ik in ieders verhaal iets van mezelf herkende. Hoe verschillend we ook zijn, hoe divers ook onze levens, als we alle buitenste lagen afpellen komt het erop neer dat we in de kern allemaal gezien en gehoord willen worden. Dat we bang zijn het niet goed te doen, of niet goed te zijn.